پلی اتیلن ( Polyethylene) که مخفف آن PE است
رزینی سبک و پرکاربرد از خانواده پلیاولفینهاست که از اتیلن تولید میشود و در بستهبندی، کیسهها، بطریها و کاربردهای صنعتی و خودرویی استفاده گسترده دارد.
پلیاتیلن با چگالی کم (LDPE) نخستینبار در سال ۱۹۳۳ در انگلستان توسط شرکت ICI تولید شد و از سال ۱۹۳۹ بهصورت تجاری به بازار آمد. نخستین کاربرد آن در جنگ جهانی دوم، بهعنوان عایق کابلهای رادار بود. در سال ۱۹۳۰ کارل شیپ مارول در شرکت دوپونت پلیاتیلن با چگالی بالا را کشف کرد، اما اهمیت آن در آن زمان شناخته نشد.
بعدها کارل زیگلر در سال ۱۹۵۳ با استفاده از کاتالیزورهای آلیفلزی و پلیمریزاسیون در فشار پایین، HDPE خطی را توسعه داد. این روش توسط جولیو ناتا بهبود یافت و به کاتالیزورهای زیگلر–ناتا انجامید که برای آن زیگلر در سال ۱۹۶۳ جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. پس از آن، گریدهای متنوعی از پلیاتیلن توسعه یافتند و LLDPE در سال ۱۹۶۸ توسط شرکت فیلیپس پترولیوم معرفی شد.
يكي از جزء های اصلی خانواده پلاستیک ها است و به عنوان اصلی ترین و پرکاربردترین مواد در تولید جهانی است.
پلی اتیلن و خواص آن :
این ماده شامل مقاوت شیمیایی دوام و انعطاف پذیری می باشد
پلی اتیلن در گرید های متفاوت پلیمریزه میگردد :
- روش فشار بالا ( LDPE) Low-Density Polyethylene : پلی اتیلن سبک ، کاربرد آن : نایلکس ، بسته بندی
- روش فشار پایین (HDPE) ، (LLDPE) High-Density Polyethylene , Linear Low-Density Polyethylene : پلی اتیلن سنگین و سبک خطی ، کاربرد HDPE در لوله ها ، مخازن و ظروف پلاستیکی می باشد ، کاربرد LLDPE در نایلون ها کیسه های زباله و … می باشد
- روش فاز گاز (gas phase) که یکی از رایج ترین روش های تکنولوژی روز است که انرژی کمتری مصرف میکند و مناسب تولید HDPE و LLDPE